Het verhaal van Genesis zou zo’n zesentwintig eeuwen geleden zijn opgeschreven, toen de Israëlieten in ballingschap leefden aan de stromen van Babylon. Deze teksten zijn geen historische verslagen. ‘Het gaat hier om verborgen boodschappen. Wijsheden in verhaalvorm waarmee men elkaar in het oude Israël in moeilijke tijden bemoedigde.’1 

Al duizenden jaren zoekt de mens naar een begin. Met de opkomst van wetenschap en globalisering zou je verwachten dat scheppingsverhalen hun betekenis verliezen, maar misschien gebeurt juist het omgekeerde. In een tijd waarin het leven op aarde wordt bedreigd door klimaatverandering, lijken deze oude verhalen opnieuw houvast te bieden.

‘Alle verhalen houden verband met elkaar; nieuwe worden geweven met draden van oude,’ schrijft Robin Wall Kimmerer in een van de laatste hoofdstukken van haar indrukwekkende boek Een vlecht van heilig gras.2  Ze citeert een overgeleverd scheppingsverhaal van de Maya’s en benadrukt hoe belangrijk het is verhalen steeds opnieuw te vertellen en te interpreteren – als een daad van wederkerigheid.

Voor het kunstwerk 'Genesis' belichtte ik verschillende materialen die ik met het scheppingsverhaal associeerde op grote witte vellen fotopapier, rechtstreeks van de rol afgesneden. In één organische beweging kwamen de beelden van de eerste zeven dagen in de donkere kamer tot leven. Zeven delen ontstonden, met aan het einde het geschilderde alziend oog en de aanraking.

Om het ontstaan van de mens op dag zes te verbeelden, legde ik mezelf op verschillende plekken op het papier en drukte ik op de schakelaar van de vergroter. Het licht ging niet door me heen, maar daalde over me neer en maakte de contouren van mijn lichaam zichtbaar. Op de plekken waar ik had gelegen, bleef een schaduw van mijzelf achter.

Speelde ik even voor God in de donkere kamer, waar ik in duisternis met licht schilderde , waar de vellen papier door het ontwikkelbad rolden, gefixeerd werden en in stromend water spoelden? Uit het water moest het papier drogen om terug te keren naar zijn oorspronkelijke staat – niet langer wit en leeg, maar gevuld met diepe gevoelens in zwart, wit en grijstinten.

Mijn God, de dagen, de jaren vliegen voorbij.

Oude verhalen geven ons leven toekomst…